४३-४५. अज्झत्तातीतादियदनत्तसुत्तं

२१०-२१२. ‘‘चक्खु, भिक्खवे, अनत्ता अतीतं अनागतं पच्चुप्पन्नं. यदनत्ता, तं ‘नेतं मम, नेसोहमस्मि, न मेसो अत्ता’ति एवमेतं यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय दट्ठब्बं…पे… जिव्हा अनत्ता…पे… मनो अनत्ता अतीतो अनागतो पच्चुप्पन्नो. यदनत्ता तं ‘नेतं मम, नेसोहमस्मि, न मेसो अत्ता’ति एवमेतं यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय दट्ठब्बं. एवं पस्सं…पे… नापरं इत्थत्तायाति पजानाती’’ति.