८. कोट्ठिकदुक्खसुत्तं

१६३. अथ खो आयस्मा महाकोट्ठिको…पे… भगवन्तं एतदवोच – ‘‘साधु मे, भन्ते…पे… विहरेय्य’’न्ति. ‘‘यं खो, कोट्ठिक, दुक्खं तत्र ते छन्दो पहातब्बो. किञ्च, कोट्ठिक, दुक्खं? चक्खु खो, कोट्ठिक, दुक्खं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. रूपा दुक्खा; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. चक्खुविञ्ञाणं दुक्खं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. चक्खुसम्फस्सो दुक्खो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यम्पिदं चक्खुसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि दुक्खं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… जिव्हा दुक्खा; तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… मनो दुक्खो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. धम्मा दुक्खा; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. मनोविञ्ञाणं दुक्खं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. मनोसम्फस्सो दुक्खो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यम्पिदं मनोसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि दुक्खं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यं खो, कोट्ठिक, दुक्खं तत्र ते छन्दो पहातब्बो’’ति. अट्ठमं.