९. कोट्ठिकअनत्तसुत्तं

१६४. एकमन्तं…पे… विहरेय्यन्ति. ‘‘यो खो, कोट्ठिक, अनत्ता तत्र ते छन्दो पहातब्बो. को च, कोट्ठिक, अनत्ता? चक्खु खो, कोट्ठिक, अनत्ता; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. रूपा अनत्ता; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. चक्खुविञ्ञाणं अनत्ता; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. चक्खुसम्फस्सो अनत्ता; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यम्पिदं चक्खुसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि अनत्ता; तत्र ते छन्दो पहातब्बो …पे… जिव्हा अनत्ता; तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… मनो अनत्ता; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. धम्मा अनत्ता; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. मनोविञ्ञाणं… मनोसम्फस्सो… यम्पिदं मनोसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि अनत्ता; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यो खो, कोट्ठिक, अनत्ता, तत्र ते छन्दो पहातब्बो’’ति. नवमं.