७. कोट्ठिकअनिच्चसुत्तं

१६२. अथ खो आयस्मा महाकोट्ठिको येन भगवा तेनुपसङ्कमि…पे… एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा कोट्ठिको भगवन्तं एतदवोच – ‘‘साधु मे, भन्ते, भगवा संखित्तेन धम्मं देसेतु, यमहं भगवतो धम्मं सुत्वा एको वूपकट्ठो अप्पमत्तो आतापी पहितत्तो विहरेय्य’’न्ति.

‘‘यं खो, कोट्ठिक, अनिच्चं तत्र ते छन्दो पहातब्बो. किञ्च, कोट्ठिक, अनिच्चं? चक्खु खो, कोट्ठिक, अनिच्चं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. रूपा अनिच्चा; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. चक्खुविञ्ञाणं अनिच्चं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. चक्खुसम्फस्सो अनिच्चो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यम्पिदं चक्खुसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि अनिच्चं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… जिव्हा अनिच्चा; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. रसा अनिच्चा; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. जिव्हाविञ्ञाणं अनिच्चं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. जिव्हासम्फस्सो अनिच्चो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यम्पिदं जिव्हासम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि अनिच्चं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… मनो अनिच्चो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. धम्मा अनिच्चा; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. मनोविञ्ञाणं अनिच्चं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. मनोसम्फस्सो अनिच्चो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यम्पिदं मनोसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि अनिच्चं; तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यं खो, कोट्ठिक, अनिच्चं तत्र ते छन्दो पहातब्बो’’ति. सत्तमं.