७. अज्झत्तानिच्चहेतुसुत्तं

१४०. ‘‘चक्खुं, भिक्खवे, अनिच्चं. योपि हेतु, योपि पच्चयो चक्खुस्स उप्पादाय, सोपि अनिच्चो. अनिच्चसम्भूतं, भिक्खवे, चक्खु कुतो निच्चं भविस्सति…पे… जिव्हा अनिच्चा. योपि हेतु, योपि पच्चयो जिव्हाय उप्पादाय सोपि अनिच्चो. अनिच्चसम्भूता, भिक्खवे, जिव्हा कुतो निच्चा भविस्सति…पे… मनो अनिच्चो. योपि, भिक्खवे, हेतु योपि पच्चयो मनस्स उप्पादाय, सोपि अनिच्चो. अनिच्चसम्भूतो, भिक्खवे, मनो कुतो निच्चो भविस्सति! एवं पस्सं, भिक्खवे, सुतवा अरियसावको चक्खुस्मिम्पि निब्बिन्दति…पे… जिव्हायपि निब्बिन्दति…पे… निब्बिन्दं विरज्जति; विरागा विमुच्चति; विमुत्तस्मिं विमुत्तमिति ञाणं होति. ‘खीणा जाति, वुसितं ब्रह्मचरियं, कतं करणीयं, नापरं इत्थत्ताया’ति पजानाती’’ति. सत्तमं.