६. दुतियनतुम्हाकंसुत्तं

१३९. ‘‘यं, भिक्खवे, न तुम्हाकं, तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. किञ्च, भिक्खवे, न तुम्हाकं? रूपा, भिक्खवे, न तुम्हाकं; ते पजहथ. ते वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सन्ति. सद्दा… गन्धा… रसा… फोट्ठब्बा… धम्मा न तुम्हाकं; ते पजहथ. ते वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सन्ति. सेय्यथापि, भिक्खवे, यं इमस्मिं जेतवने…पे… एवमेव खो, भिक्खवे, रूपा न तुम्हाकं; ते पजहथ. ते वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सन्ती’’ति. छट्ठं.