५. पठमनतुम्हाकंसुत्तं

१३८. ‘‘यं, भिक्खवे, न तुम्हाकं तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. किञ्च, भिक्खवे, न तुम्हाकं? चक्खु, भिक्खवे, न तुम्हाकं; तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति…पे… जिव्हा न तुम्हाकं; तं पजहथ. सा वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सति…पे… मनो न तुम्हाकं; तं पजहथ. सो वो पहीनो हिताय सुखाय भविस्सति. सेय्यथापि, भिक्खवे, यं इमस्मिं जेतवने तिणकट्ठसाखापलासं तं जनो हरेय्य वा डहेय्य वा यथापच्चयं वा करेय्य, अपि नु तुम्हाकं एवमस्स – ‘अम्हे जनो हरति वा डहति वा यथापच्चयं वा करोती’’’ति? ‘‘नो हेतं, भन्ते’’. ‘‘तं किस्स हेतु’’? ‘‘न हि नो एतं, भन्ते, अत्ता वा अत्तनियं वा’’ति. ‘‘एवमेव खो, भिक्खवे, चक्खु न तुम्हाकं; तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति…पे… जिव्हा न तुम्हाकं; तं पजहथ. सा वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सति…पे… मनो न तुम्हाकं; तं पजहथ. सो वो पहीनो हिताय सुखाय भविस्सती’’ति. पञ्चमं.