११. बाहिरदुक्खहेतुसुत्तं
१४४. ‘‘रूपा, भिक्खवे, दुक्खा. योपि हेतु, योपि पच्चयो रूपानं उप्पादाय, सोपि दुक्खो. दुक्खसम्भूता, भिक्खवे, रूपा कुतो सुखा भविस्सन्ति! सद्दा… गन्धा… रसा… फोट्ठब्बा… धम्मा दुक्खा. योपि हेतु, योपि पच्चयो धम्मानं उप्पादाय, सोपि दुक्खो. दुक्खसम्भूता, भिक्खवे, धम्मा कुतो सुखा भविस्सन्ति! एवं पस्सं…पे… ‘खीणा जाति, वुसितं ब्रह्मचरियं, कतं करणीयं, नापरं इत्थत्ताया’ति पजानाती’’ति. एकादसमं.