१२. बाहिरानत्तहेतुसुत्तं

१४५. ‘‘रूपा, भिक्खवे, अनत्ता. योपि हेतु, योपि पच्चयो रूपानं उप्पादाय, सोपि अनत्ता. अनत्तसम्भूता, भिक्खवे, रूपा कुतो अत्ता भविस्सन्ति! सद्दा… गन्धा… रसा… फोट्ठब्बा… धम्मा अनत्ता. योपि हेतु, योपि पच्चयो धम्मानं उप्पादाय, सोपि अनत्ता. अनत्तसम्भूता, भिक्खवे, धम्मा कुतो अत्ता भविस्सन्ति! एवं पस्सं, भिक्खवे, सुतवा अरियसावको रूपेसुपि निब्बिन्दति, सद्देसुपि… गन्धेसुपि… रसेसुपि… फोट्ठब्बेसुपि… धम्मेसुपि निब्बिन्दति. निब्बिन्दं विरज्जति; विरागा विमुच्चति; विमुत्तस्मिं विमुत्तमिति ञाणं होति. ‘खीणा जाति, वुसितं ब्रह्मचरियं, कतं करणीयं, नापरं इत्थत्ताया’ति पजानाती’’ति. द्वादसमं.

देवदहवग्गो चुद्दसमो.

तस्सुद्दानं –

देवदहो खणो रूपा, द्वे नतुम्हाकमेव च;

हेतुनापि तयो वुत्ता, दुवे अज्झत्तबाहिराति.