६. घोसितसुत्तं

१२९. एकं समयं आयस्मा आनन्दो कोसम्बियं विहरति घोसितारामे. अथ खो घोसितो गहपति येनायस्मा आनन्दो तेनुपसङ्कमि…पे… एकमन्तं निसिन्नो खो घोसितो गहपति आयस्मन्तं आनन्दं एतदवोच – ‘‘‘धातुनानत्तं, धातुनानत्त’न्ति, भन्ते आनन्द, वुच्चति. कित्तावता नु खो, भन्ते, धातुनानत्तं वुत्तं भगवता’’ति? ‘‘संविज्जति खो, गहपति, चक्खुधातु, रूपा च मनापा, चक्खुविञ्ञाणञ्च सुखवेदनियं. फस्सं पटिच्च उप्पज्जति सुखा वेदना. संविज्जति खो, गहपति, चक्खुधातु, रूपा च अमनापा, चक्खुविञ्ञाणञ्च दुक्खवेदनियं. फस्सं पटिच्च उप्पज्जति दुक्खा वेदना. संविज्जति खो, गहपति, चक्खुधातु, रूपा च मनापा उपेक्खावेदनिया, चक्खुविञ्ञाणञ्च अदुक्खमसुखवेदनियं. फस्सं पटिच्च उप्पज्जति अदुक्खमसुखा वेदना…पे… संविज्जति खो, गहपति, जिव्हाधातु, रसा च मनापा, जिव्हाविञ्ञाणञ्च सुखवेदनियं. फस्सं पटिच्च उप्पज्जति सुखा वेदना. संविज्जति खो, गहपति, जिव्हाधातु, रसा च अमनापा, जिव्हाविञ्ञाणञ्च दुक्खवेदनियं. फस्सं पटिच्च उप्पज्जति दुक्खा वेदना. संविज्जति खो, गहपति, जिव्हाधातु, रसा च उपेक्खावेदनिया, जिव्हाविञ्ञाणञ्च अदुक्खमसुखवेदनियं. फस्सं पटिच्च उप्पज्जति अदुक्खमसुखा वेदना…पे… संविज्जति खो, गहपति, मनोधातु, धम्मा च मनापा, मनोविञ्ञाणञ्च सुखवेदनियं. फस्सं पटिच्च उप्पज्जति सुखा वेदना. संविज्जति खो, गहपति, मनोधातु, धम्मा च अमनापा, मनोविञ्ञाणञ्च दुक्खवेदनियं. फस्सं पटिच्च उप्पज्जति दुक्खा वेदना. संविज्जति खो, गहपति, मनोधातु, धम्मा च उपेक्खावेदनिया, मनोविञ्ञाणञ्च अदुक्खमसुखवेदनियं. फस्सं पटिच्च उप्पज्जति अदुक्खमसुखा वेदना. एत्तावता खो, गहपति, धातुनानत्तं वुत्तं भगवता’’ति. छट्ठं.