८. पठमनतुम्हाकंसुत्तं

१०१. ‘‘यं [यम्पि (पी. क.)], भिक्खवे, न तुम्हाकं, तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. किञ्च, भिक्खवे, न तुम्हाकं? चक्खु, भिक्खवे, न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. रूपा न तुम्हाकं. ते पजहथ. ते वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सन्ति. चक्खुविञ्ञाणं न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. चक्खुसम्फस्सो न तुम्हाकं. तं पजहथ. सो वो पहीनो हिताय सुखाय भविस्सति. यम्पिदं चक्खुसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. सोतं न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. सद्दा न तुम्हाकं. ते पजहथ. ते वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सन्ति. सोतविञ्ञाणं न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. सोतसम्फस्सो न तुम्हाकं. तं पजहथ. सो वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सति. यम्पिदं सोतसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. घानं न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. गन्धा न तुम्हाकं. ते पजहथ. ते वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सन्ति. घानविञ्ञाणं न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. घानसम्फस्सो न तुम्हाकं. तं पजहथ. सो वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सति. यम्पिदं घानसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति.

जिव्हा न तुम्हाकं. तं पजहथ. सा वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सति. रसा न तुम्हाकं. ते पजहथ. ते वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सन्ति. जिव्हाविञ्ञाणं न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. जिव्हासम्फस्सो न तुम्हाकं. तं पजहथ. सो वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सति. यम्पिदं जिव्हासम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति …पे….

मनो न तुम्हाकं. तं पजहथ. सो वो पहीनो हिताय सुखाय भविस्सति. धम्मा न तुम्हाकं. ते पजहथ. ते वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सन्ति. मनोविञ्ञाणं न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. मनोसम्फस्सो न तुम्हाकं. तं पजहथ. सो वो पहीनो हिताय सुखाय भविस्सति. यम्पिदं मनोसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति.

‘‘सेय्यथापि, भिक्खवे, यं इमस्मिं जेतवने तिणकट्ठसाखापलासं तं जनो हरेय्य वा डहेय्य वा यथापच्चयं वा करेय्य, अपि नु तुम्हाकं एवमस्स – ‘अम्हे जनो हरति वा डहति वा यथापच्चयं वा करोती’’’ति?

‘‘नो हेतं, भन्ते’’.

‘‘तं किस्स हेतु’’?

‘‘न हि नो एतं, भन्ते, अत्ता वा अत्तनियं वा’’ति.

‘‘एवमेव खो, भिक्खवे, चक्खु न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. रूपा न तुम्हाकं… चक्खुविञ्ञाणं… चक्खुसम्फस्सो…पे… यम्पिदं मनोसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सती’’ति. अट्ठमं.