९. दुतियनतुम्हाकंसुत्तं

१०२. ‘‘यं, भिक्खवे, न तुम्हाकं तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. किञ्च, भिक्खवे, न तुम्हाकं? चक्खु, भिक्खवे, न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. रूपा न तुम्हाकं. ते पजहथ. ते वो पहीना हिताय सुखाय भविस्सन्ति. चक्खुविञ्ञाणं न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. चक्खुसम्फस्सो न तुम्हाकं. तं पजहथ. सो वो पहीनो हिताय सुखाय भविस्सति…पे… यम्पिदं मनोसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि न तुम्हाकं. तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सति. यम्पि, भिक्खवे, न तुम्हाकं, तं पजहथ. तं वो पहीनं हिताय सुखाय भविस्सती’’ति. नवमं.