५. दुक्खसुत्तं

१७४. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा राधो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘‘दुक्खं, दुक्ख’न्ति, भन्ते, वुच्चति. कतमं नु खो, भन्ते, दुक्ख’’न्ति? ‘‘रूपं खो, राध, दुक्खं, वेदना दुक्खा, सञ्ञा दुक्खा, सङ्खारा दुक्खा, विञ्ञाणं दुक्खं. एवं पस्सं…पे… नापरं इत्थत्तायाति पजानाती’’ति. पञ्चमं.