४. अनिच्चधम्मसुत्तं

१७३. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा राधो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘‘अनिच्चधम्मो, अनिच्चधम्मो’ति, भन्ते, वुच्चति. कतमो नु खो, भन्ते, अनिच्चधम्मो’’ति? ‘‘रूपं खो, राध, अनिच्चधम्मो, वेदना अनिच्चधम्मो, सञ्ञा अनिच्चधम्मो, सङ्खारा अनिच्चधम्मो, विञ्ञाणं अनिच्चधम्मो. एवं पस्सं…पे… नापरं इत्थत्तायाति पजानाती’’ति. चतुत्थं.