२. मारधम्मसुत्तं

१७१. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा राधो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘‘मारधम्मो, मारधम्मो’ति, भन्ते, वुच्चति. कतमो नु खो, भन्ते, मारधम्मो’’ति? ‘‘रूपं खो, राध, मारधम्मो, वेदना मारधम्मो, सञ्ञा मारधम्मो, सङ्खारा मारधम्मो, विञ्ञाणं मारधम्मो. एवं पस्सं…पे… नापरं इत्थत्तायाति पजानाती’’ति. दुतियं.