११. समुदयधम्मसुत्तं

१८०. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा राधो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘‘समुदयधम्मो, समुदयधम्मो’ति, भन्ते, वुच्चति. कतमो नु खो, भन्ते, समुदयधम्मो’’ति? ‘‘रूपं खो, राध, समुदयधम्मो, वेदना समुदयधम्मो, सञ्ञा समुदयधम्मो, सङ्खारा समुदयधम्मो, विञ्ञाणं समुदयधम्मो. एवं पस्सं…पे… नापरं इत्थत्तायाति पजानाती’’ति. एकादसमं.