१२. निरोधधम्मसुत्तं
१८१. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा राधो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘‘निरोधधम्मो, निरोधधम्मो’ति, भन्ते, वुच्चति. कतमो नु खो, भन्ते, निरोधधम्मो’’ति? ‘‘रूपं खो, राध, निरोधधम्मो, वेदना निरोधधम्मो, सञ्ञा निरोधधम्मो, सङ्खारा निरोधधम्मो, विञ्ञाणं निरोधधम्मो. एवं पस्सं…पे… नापरं इत्थत्तायाति पजानाती’’ति. द्वादसमं.
राधसंयुत्तस्स दुतियो वग्गो.
तस्सुद्दानं –
मारो च मारधम्मो च, अनिच्चेन अपरे दुवे;
दुक्खेन च दुवे वुत्ता, अनत्तेन [अनत्तेहि (सी. स्या. कं.)] तथेव च;
खयवयसमुदयं, निरोधधम्मेन द्वादसाति.