१०. वयधम्मसुत्तं

१७९. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा राधो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘‘वयधम्मो, वयधम्मो’ति, भन्ते, वुच्चति. कतमो नु खो, भन्ते, वयधम्मो’’ति? ‘‘रूपं खो, राध, वयधम्मो, वेदना वयधम्मो, सञ्ञा वयधम्मो, सङ्खारा वयधम्मो, विञ्ञाणं वयधम्मो. एवं पस्सं…पे… नापरं इत्थत्तायाति पजानाती’’ति. दसमं.