६. समुदयसुत्तं

१३१. बाराणसियं विहरन्ति इसिपतने मिगदाये…पे… ‘‘‘अविज्जा, अविज्जा’ति, आवुसो सारिपुत्त, वुच्चति. कतमा नु खो, आवुसो, अविज्जा, कित्तावता च अविज्जागतो होती’’ति?

‘‘इधावुसो, अस्सुतवा पुथुज्जनो रूपस्स समुदयञ्च अत्थङ्गमञ्च अस्सादञ्च आदीनवञ्च निस्सरणञ्च यथाभूतं नप्पजानाति. वेदनाय…पे… सञ्ञाय… सङ्खारानं… विञ्ञाणस्स समुदयञ्च अत्थङ्गमञ्च अस्सादञ्च आदीनवञ्च निस्सरणञ्च यथाभूतं नप्पजानाति. अयं वुच्चतावुसो, अविज्जा; एत्तावता च अविज्जागतो होती’’ति. छट्ठं.