७. दुतियसमुदयसुत्तं

१३२. बाराणसियं विहरन्ति इसिपतने मिगदाये…पे… एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा महाकोट्ठिको आयस्मन्तं सारिपुत्तं एतदवोच – ‘‘‘विज्जा, विज्जा’ति, आवुसो सारिपुत्त, वुच्चति. कतमा नु खो, आवुसो, विज्जा, कित्तावता च विज्जागतो होती’’ति?

‘‘इधावुसो, सुतवा अरियसावको रूपस्स समुदयञ्च अत्थङ्गमञ्च अस्सादञ्च आदीनवञ्च निस्सरणञ्च यथाभूतं पजानाति. वेदनाय…पे… सञ्ञाय… सङ्खारानं… विञ्ञाणस्स समुदयञ्च अत्थङ्गमञ्च अस्सादञ्च आदीनवञ्च निस्सरणञ्च यथाभूतं पजानाति. अयं वुच्चतावुसो, विज्जा; एत्तावता च विज्जागतो होती’’ति. सत्तमं.