६. सासपसुत्तं

१२९. सावत्थियं विहरति. अथ खो अञ्ञतरो भिक्खु येन भगवा…पे… एकमन्तं निसिन्नो खो सो भिक्खु भगवन्तं एतदवोच – ‘‘कीवदीघो, नु खो, भन्ते, कप्पो’’ति? ‘‘दीघो खो, भिक्खु, कप्पो. सो न सुकरो सङ्खातुं एत्तकानि वस्सानि इति वा…पे… एत्तकानि वस्ससतसहस्सानि इति वा’’ति.

‘‘सक्का पन, भन्ते, उपमं कातु’’न्ति? ‘‘सक्का, भिक्खू’’ति भगवा अवोच. ‘‘सेय्यथापि, भिक्खु, आयसं नगरं योजनं आयामेन योजनं वित्थारेन योजनं उब्बेधेन, पुण्णं सासपानं गुळिकाबद्धं [चूळिकाबद्धं (सी. पी.)]. ततो पुरिसो वस्ससतस्स वस्ससतस्स अच्चयेन एकमेकं सासपं उद्धरेय्य. खिप्पतरं खो सो, भिक्खु महासासपरासि इमिना उपक्कमेन परिक्खयं परियादानं गच्छेय्य, न त्वेव कप्पो. एवं दीघो खो, भिक्खु, कप्पो. एवं दीघानं खो, भिक्खु, कप्पानं नेको कप्पो संसितो, नेकं कप्पसतं संसितं, नेकं कप्पसहस्सं संसितं, नेकं कप्पसतसहस्सं संसितं. तं किस्स हेतु? अनमतग्गोयं, भिक्खु, संसारो …पे… अलं विमुच्चितु’’न्ति. छट्ठं.