७. सावकसुत्तं

१३०. सावत्थियं विहरति. अथ खो सम्बहुला भिक्खू येन भगवा…पे… एकमन्तं निसिन्ना खो ते भिक्खू भगवन्तं एतदवोचुं – ‘‘कीवबहुका नु खो, भन्ते, कप्पा अब्भतीता अतिक्कन्ता’’ति? ‘‘बहुका खो, भिक्खवे, कप्पा अब्भतीता अतिक्कन्ता. ते न सुकरा सङ्खातुं – ‘एत्तका कप्पा इति वा, एत्तकानि कप्पसतानि इति वा, एत्तकानि कप्पसहस्सानि इति वा, एत्तकानि कप्पसतसहस्सानि इति वा’’’ति.

‘‘सक्का पन, भन्ते, उपमं कातु’’न्ति? ‘‘सक्का, भिक्खवे’’ति भगवा अवोच. ‘‘इधस्सु, भिक्खवे, चत्तारो सावका वस्ससतायुका वस्ससतजीविनो. ते दिवसे दिवसे कप्पसतसहस्सं कप्पसतसहस्सं अनुस्सरेय्युं. अननुस्सरिताव भिक्खवे, तेहि कप्पा अस्सु, अथ खो ते चत्तारो सावका वस्ससतायुका वस्ससतजीविनो वस्ससतस्स अच्चयेन कालं करेय्युं. एवं बहुका खो, भिक्खवे, कप्पा अब्भतीता अतिक्कन्ता. ते न सुकरा सङ्खातुं – ‘एत्तका कप्पा इति वा, एत्तकानि कप्पसतानि इति वा, एत्तकानि कप्पसहस्सानि इति वा, एत्तकानि कप्पसतसहस्सानि इति वा’ति. तं किस्स हेतु? अनमतग्गोयं, भिक्खवे, संसारो…पे… अलं विमुच्चितु’’न्ति. सत्तमं.