८. नन्दसुत्तं

२४२. सावत्थियं विहरति. अथ खो आयस्मा नन्दो भगवतो मातुच्छापुत्तो आकोटितपच्चाकोटितानि चीवरानि पारुपित्वा अक्खीनि अञ्जेत्वा अच्छं पत्तं गहेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नं खो आयस्मन्तं नन्दं भगवा एतदवोच – ‘‘न खो ते तं, नन्द, पतिरूपं कुलपुत्तस्स सद्धा अगारस्मा अनगारियं पब्बजितस्स, यं त्वं आकोटितपच्चाकोटितानि चीवरानि पारुपेय्यासि, अक्खीनि च अञ्जेय्यासि, अच्छञ्च पत्तं धारेय्यासि. एतं खो ते, नन्द, पतिरूपं कुलपुत्तस्स सद्धा अगारस्मा अनगारियं पब्बजितस्स, यं त्वं आरञ्ञिको च अस्ससि, पिण्डपातिको च पंसुकुलिको च कामेसु च अनपेक्खो विहरेय्यासी’’ति. इदमवोच भगवा…पे… सत्था –

‘‘कदाहं नन्दं पस्सेय्यं, आरञ्ञं पंसुकूलिकं;

अञ्ञातुञ्छेन यापेन्तं, कामेसु अनपेक्खिन’’न्ति.

अथ खो आयस्मा नन्दो अपरेन समयेन आरञ्ञिको च पिण्डपातिको च पंसुकूलिको च कामेसु च अनपेक्खो विहासीति. अट्ठमं.