९. तिस्ससुत्तं

२४३. सावत्थियं विहरति. अथ खो आयस्मा तिस्सो भगवतो पितुच्छापुत्तो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि दुक्खी दुम्मनो अस्सूनि पवत्तयमानो. अथ खो भगवा आयस्मन्तं तिस्सं एतदवोच – ‘‘किं नु खो त्वं, तिस्स, एकमन्तं निसिन्नो दुक्खी दुम्मनो अस्सूनि पवत्तयमानो’’ति? ‘‘तथा हि पन मं, भन्ते, भिक्खू समन्ता वाचासन्नितोदकेन [वाचाय सन्नितोदकेन (क.)] सञ्जम्भरिमकंसू’’ति [सञ्जब्भरिमकंसूति (?)]. ‘‘तथाहि पन त्वं, तिस्स, वत्ता नो च वचनक्खमो; न खो ते तं, तिस्स, पतिरूपं कुलपुत्तस्स सद्धा अगारस्मा अनगारियं पब्बजितस्स, यं त्वं वत्ता नो च वचनक्खमो. एतं खो ते, तिस्स, पतिरूपं कुलपुत्तस्स सद्धा अगारस्मा अनगारियं पब्बजितस्स – ‘यं त्वं वत्ता च अस्स वचनक्खमो चा’’’ति.

इदमवोच भगवा. इदं वत्वान सुगतो अथापरं एतदवोच सत्था –

‘‘किं नु कुज्झसि मा कुज्झि, अक्कोधो तिस्स ते वरं;

कोधमानमक्खविनयत्थञ्हि, तिस्स ब्रह्मचरियं वुस्सती’’ति. नवमं;