५. सुजातसुत्तं

२३९. सावत्थियं विहरति. अथ खो आयस्मा सुजातो येन भगवा तेनुपसङ्कमि. अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं सुजातं दूरतोव आगच्छन्तं. दिस्वान भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘उभयेनेवायं, भिक्खवे, कुलपुत्तो सोभति – यञ्च अभिरूपो दस्सनीयो पासादिको परमाय वण्णपोक्खरताय समन्नागतो, यस्स चत्थाय कुलपुत्ता सम्मदेव अगारस्मा अनगारियं पब्बज्जन्ति तदनुत्तरं ब्रह्मचरियपरियोसानं दिट्ठेव धम्मे सयं अभिञ्ञा सच्छिकत्वा उपसम्पज्ज विहरती’’ति. इदमवोच भगवा…पे… सत्था –

‘‘सोभति वतायं भिक्खु, उजुभूतेन चेतसा;

विप्पयुत्तो विसंयुत्तो, अनुपादाय निब्बुतो;

धारेति अन्तिमं देहं, जेत्वा मारं सवाहिनि’’न्ति. पञ्चमं;