६. लकुण्डकभद्दियसुत्तं

२४०. सावत्थियं विहरति. अथ खो आयस्मा लकुण्डकभद्दियो येन भगवा तेनुपसङ्कमि. अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं लकुण्डकभद्दियं दूरतोव आगच्छन्तं. दिस्वान भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘पस्सथ नो तुम्हे, भिक्खवे, एतं भिक्खुं आगच्छन्तं दुब्बण्णं दुद्दसिकं ओकोटिमकं भिक्खूनं परिभूतरूप’’न्ति? ‘‘एवं, भन्ते’’. ‘‘एसो खो, भिक्खवे, भिक्खु महिद्धिको महानुभावो, न च सा समापत्ति सुलभरूपा या तेन भिक्खुना असमापन्नपुब्बा. यस्स चत्थाय कुलपुत्ता सम्मदेव अगारस्मा अनगारियं पब्बजन्ति, तदनुत्तरं ब्रह्मचरियपरियोसानं दिट्ठेव धम्मे सयं अभिञ्ञा सच्छिकत्वा उपसम्पज्ज विहरती’’ति. इदमवोच भगवा…पे… सत्था –

‘‘हंसा कोञ्चा मयूरा च, हत्थयो पसदा मिगा;

सब्बे सीहस्स भायन्ति, नत्थि कायस्मिं तुल्यता.

‘‘एवमेव मनुस्सेसु, दहरो चेपि पञ्ञवा;

सो हि तत्थ महा होति, नेव बालो सरीरवा’’ति. छट्ठं;