११. महाकप्पिनसुत्तं

२४५. सावत्थियं विहरति. अथ खो आयस्मा महाकप्पिनो येन भगवा तेनुपसङ्कमि. अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं महाकप्पिनं दूरतोव आगच्छन्तं. दिस्वान भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘पस्सथ नो तुम्हे भिक्खवे, एतं भिक्खुं आगच्छन्तं ओदातकं तनुकं तुङ्गनासिक’’न्ति? ‘‘एवं, भन्ते’’. ‘‘एसो खो, भिक्खवे, भिक्खु महिद्धिको महानुभावो. न च सा समापत्ति सुलभरूपा या तेन भिक्खुना असमापन्नपुब्बा. यस्स चत्थाय कुलपुत्ता सम्मदेव अगारस्मा अनगारियं पब्बजन्ति तदनुत्तरं ब्रह्मचरियपरियोसानं दिट्ठेव धम्मे सयं अभिञ्ञा सच्छिकत्वा उपसम्पज्ज विहरती’’ति.

इदमवोच भगवा. इदं वत्वान सुगतो अथापरं एतदवोच सत्था –

‘‘खत्तियो सेट्ठो जनेतस्मिं, ये गोत्तपटिसारिनो;

विज्जाचरणसम्पन्नो, सो सेट्ठो देवमानुसे.

‘‘दिवा तपति आदिच्चो, रत्तिमाभाति चन्दिमा;

सन्नद्धो खत्तियो तपति, झायी तपति ब्राह्मणो;

अथ सब्बमहोरत्तिं [अथ सब्बमहोरत्तं (सी. स्या. कं.)], बुद्धो तपति तेजसा’’ति. एकादसमं;