१२. सहायकसुत्तं

२४६. सावत्थियं विहरति. अथ खो द्वे भिक्खू सहायका आयस्मतो महाकप्पिनस्स सद्धिविहारिनो येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु. अद्दसा खो भगवा ते भिक्खू दूरतोव आगच्छन्ते. दिस्वान भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘पस्सथ नो तुम्हे, भिक्खवे, एते भिक्खू सहायके आगच्छन्ते कप्पिनस्स सद्धिविहारिनो’’ति? ‘‘एवं, भन्ते’’. ‘‘एते खो ते भिक्खू महिद्धिका महानुभावा. न च सा समापत्ति सुलभरूपा, या तेहि भिक्खूहि असमापन्नपुब्बा. यस्स चत्थाय कुलपुत्ता सम्मदेव अगारस्मा अनगारियं पब्बजन्ति तदनुत्तरं ब्रह्मचरियपरियोसानं दिट्ठेव धम्मे सयं अभिञ्ञा सच्छिकत्वा उपसम्पज्ज विहरन्ती’’ति.

इदमवोच भगवा. इदं वत्वान सुगतो अथापरं एतदवोच सत्था –

‘‘सहाया वतिमे भिक्खू, चिररत्तं समेतिका;

समेति नेसं सद्धम्मो, धम्मे बुद्धप्पवेदिते.

‘‘सुविनीता कप्पिनेन, धम्मे अरियप्पवेदिते;

धारेन्ति अन्तिमं देहं, जेत्वा मारं सवाहिनि’’न्ति. द्वादसमं;

भिक्खुसंयुत्तं समत्तं.