७. जाणुस्सोणिसुत्तं

४७. सावत्थियं विहरति. अथ खो जाणुस्सोणि ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवता सद्धिं…पे… एकमन्तं निसिन्नो खो जाणुस्सोणि ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच –

‘‘किं नु खो, भो, गोतम, सब्बमत्थी’’ति? ‘‘‘सब्बमत्थी’ति खो, ब्राह्मण, अयमेको अन्तो’’.

‘‘किं पन, भो गोतम, सब्बं नत्थी’’ति? ‘‘‘सब्बं नत्थी’ति खो, ब्राह्मण, अयं दुतियो अन्तो. एते ते, ब्राह्मण, उभो अन्ते अनुपगम्म मज्झेन तथागतो धम्मं देसेति – ‘अविज्जापच्चया सङ्खारा; सङ्खारपच्चया विञ्ञाणं…पे… एवमेतस्स केवलस्स दुक्खक्खन्धस्स समुदयो होति. अविज्जाय त्वेव असेसविरागनिरोधा सङ्खारनिरोधो; सङ्खारनिरोधा विञ्ञाणनिरोधो…पे… एवमेतस्स केवलस्स दुक्खक्खन्धस्स निरोधो होती’’’ति.

एवं वुत्ते, जाणुस्सोणि ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं भो गोतम…पे… पाणुपेतं सरणं गत’’न्ति. सत्तमं.