८. लोकायतिकसुत्तं

४८. सावत्थियं विहरति. अथ खो लोकायतिको ब्राह्मणो येन भगवा…पे… एकमन्तं निसिन्नो खो लोकायतिको ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच –

‘‘किं नु खो, भो गोतम, सब्बमत्थी’’ति? ‘‘‘सब्बमत्थी’ति खो, ब्राह्मण, जेट्ठमेतं लोकायतं’’.

‘‘किं पन, भो गोतम, सब्बं नत्थी’’ति? ‘‘‘सब्बं नत्थी’ति खो, ब्राह्मण, दुतियमेतं लोकायतं’’.

‘‘किं नु खो, भो गोतम, सब्बमेकत्त’’न्ति? ‘‘‘सब्बमेकत्त’न्ति खो, ब्राह्मण, ततियमेतं लोकायतं’’.

‘‘किं पन, भो गोतम, सब्बं पुथुत्त’’न्ति? ‘‘‘सब्बं पुथुत्त’न्ति खो, ब्राह्मण, चतुत्थमेतं लोकायतं’’.

‘‘एते ते, ब्राह्मण, उभो अन्ते अनुपगम्म मज्झेन तथागतो धम्मं देसेति – ‘अविज्जापच्चया सङ्खारा; सङ्खारपच्चया विञ्ञाणं…पे… एवमेतस्स केवलस्स दुक्खक्खन्धस्स समुदयो होति. अविज्जाय त्वेव असेसविरागनिरोधा सङ्खारनिरोधो; सङ्खारनिरोधा विञ्ञाणनिरोधो…पे… एवमेतस्स केवलस्स दुक्खक्खन्धस्स निरोधो होती’’’ति.

एवं वुत्ते, लोकायतिको ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… अज्जतग्गे पाणुपेतं सरणं गत’’न्ति. अट्ठमं.