६. अञ्ञतरब्राह्मणसुत्तं

४६. सावत्थियं विहरति. अथ खो अञ्ञतरो ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवता सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो सो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच –

‘‘किं नु खो, भो गोतम, सो करोति सो पटिसंवेदयती’’ति? ‘‘‘सो करोति सो पटिसंवेदयती’ति खो, ब्राह्मण, अयमेको अन्तो’’.

‘‘किं पन, भो गोतम, अञ्ञो करोति, अञ्ञो पटिसंवेदयती’’ति? ‘‘‘अञ्ञो करोति, अञ्ञो पटिसंवेदयती’ति खो, ब्राह्मण, अयं दुतियो अन्तो. एते ते, ब्राह्मण, उभो अन्ते अनुपगम्म मज्झेन तथागतो धम्मं देसेति – ‘अविज्जापच्चया सङ्खारा; सङ्खारपच्चया विञ्ञाणं…पे… एवमेतस्स केवलस्स दुक्खक्खन्धस्स समुदयो होति. अविज्जाय त्वेव असेसविरागनिरोधा सङ्खारनिरोधो; सङ्खारनिरोधा विञ्ञाणनिरोधो …पे… एवमेतस्स केवलस्स दुक्खक्खन्धस्स निरोधो होती’’’ति.

एवं वुत्ते, सो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम, अभिक्कन्तं, भो गोतम,…पे… उपासकं मं भवं गोतमो धारेतु अज्जतग्गे पाणुपेतं सरणं गत’’न्ति. छट्ठं.