६. अनुरुद्धसुत्तं

२२६. एकं समयं आयस्मा अनुरुद्धो कोसलेसु विहरति अञ्ञतरस्मिं वनसण्डे. अथ खो अञ्ञतरा तावतिंसकायिका देवता जालिनी नाम आयस्मतो अनुरुद्धस्स पुराणदुतियिका येनायस्मा अनुरुद्धो तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा आयस्मन्तं अनुरुद्धं गाथाय अज्झभासि –

‘‘तत्थ चित्तं पणिधेहि, यत्थ ते वुसितं पुरे;

तावतिंसेसु देवेसु, सब्बकामसमिद्धिसु;

पुरक्खतो परिवुतो, देवकञ्ञाहि सोभसी’’ति.

‘‘दुग्गता देवकञ्ञायो, सक्कायस्मिं पतिट्ठिता;

ते चापि दुग्गता सत्ता, देवकञ्ञाहि पत्थिता’’ति.

‘‘न ते सुखं पजानन्ति, ये न पस्सन्ति नन्दनं;

आवासं नरदेवानं, तिदसानं यसस्सिन’’न्ति.

‘‘न त्वं बाले विजानासि, यथा अरहतं वचो;

अनिच्चा सब्बसङ्खारा, उप्पादवयधम्मिनो;

उप्पज्जित्वा निरुज्झन्ति, तेसं वूपसमो सुखो.

‘‘नत्थि दानि पुनावासो, देवकायस्मि जालिनि;

विक्खीणो जातिसंसारो, नत्थि दानि पुनब्भवो’’ति.