४. सम्बहुलसुत्तं

२२४. एकं समयं सम्बहुला भिक्खू कोसलेसु विहरन्ति अञ्ञतरस्मिं वनसण्डे. अथ खो ते भिक्खू वस्संवुट्ठा [वस्संवुत्था (सी. स्या. कं. पी.)] तेमासच्चयेन चारिकं पक्कमिंसु. अथ खो या तस्मिं वनसण्डे अधिवत्था देवता ते भिक्खू अपस्सन्ती परिदेवमाना तायं वेलायं इमं गाथं अभासि –

‘‘अरति विय मेज्ज खायति,

बहुके दिस्वान विवित्ते आसने;

ते चित्तकथा बहुस्सुता,

कोमे गोतमसावका गता’’ति.

एवं वुत्ते, अञ्ञतरा देवता तं देवतं गाथाय पच्चभासि –

‘‘मागधं गता कोसलं गता, एकच्चिया पन वज्जिभूमिया;

मगा विय असङ्गचारिनो, अनिकेता विहरन्ति भिक्खवो’’ति.