११. अकुसलवितक्कसुत्तं

२३१. एकं समयं अञ्ञतरो भिक्खु कोसलेसु विहरति अञ्ञतरस्मिं वनसण्डे. तेन खो पन समयेन सो भिक्खु दिवाविहारगतो पापके अकुसले वितक्के वितक्केति, सेय्यथिदं – कामवितक्कं, ब्यापादवितक्कं, विहिंसावितक्कं. अथ खो या तस्मिं वनसण्डे अधिवत्था देवता तस्स भिक्खुनो अनुकम्पिका अत्थकामा तं भिक्खुं संवेजेतुकामा येन सो भिक्खु तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा तं भिक्खुं गाथाहि अज्झभासि –

‘‘अयोनिसो मनसिकारा, सो वितक्केहि खज्जसि;

अयोनिसो [अयोनिं (पी. क.)] पटिनिस्सज्ज, योनिसो अनुचिन्तय.

‘‘सत्थारं धम्ममारब्भ, सङ्घं सीलानि अत्तनो;

अधिगच्छसि पामोज्जं, पीतिसुखमसंसयं;

ततो पामोज्जबहुलो, दुक्खस्सन्तं करिस्ससी’’ति.

अथ खो सो भिक्खु ताय देवताय संवेजितो संवेगमापादीति.