१२. वङ्गीससुत्तं

२२०. एकं समयं आयस्मा वङ्गीसो सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन आयस्मा वङ्गीसो अचिरअरहत्तप्पत्तो हुत्वा [होति (सी. स्या. कं.)] विमुत्तिसुखं पटिसंवेदी [विमुत्तिसुखपटिसंवेदी (सी. पी.)] तायं वेलायं इमा गाथायो अभासि –

‘‘कावेय्यमत्ता विचरिम्ह पुब्बे, गामा गामं पुरा पुरं;

अथद्दसाम सम्बुद्धं, सद्धा नो उपपज्जथ.

‘‘सो मे धम्ममदेसेसि, खन्धायतनधातुयो [खन्धे आयतनानि धातुयो (स्या. कं. पी. क.)];

तस्साहं धम्मं सुत्वान, पब्बजिं अनगारियं.

‘‘बहुन्नं वत अत्थाय, बोधिं अज्झगमा मुनि;

भिक्खूनं भिक्खुनीनञ्च, ये नियामगतद्दसा.

‘‘स्वागतं वत मे आसि, मम बुद्धस्स सन्तिके;

तिस्सो विज्जा अनुप्पत्ता, कतं बुद्धस्स सासनं.

‘‘पुब्बेनिवासं जानामि, दिब्बचक्खुं विसोधितं;

तेविज्जो इद्धिपत्तोम्हि, चेतोपरियायकोविदो’’ति.

वङ्गीससंयुत्तं समत्तं.