१२. खोमदुस्ससुत्तं

२०८. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सक्केसु विहरति खोमदुस्सं नामं सक्यानं निगमो. अथ खो भगवा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय खोमदुस्सं निगमं पिण्डाय पाविसि. तेन खो पन समयेन खोमदुस्सका ब्राह्मणगहपतिका सभायं सन्निपतिता होन्ति केनचिदेव करणीयेन, देवो च एकमेकं फुसायति. अथ खो भगवा येन सा सभा तेनुपसङ्कमि. अद्दसंसु खोमदुस्सका ब्राह्मणगहपतिका भगवन्तं दूरतोव आगच्छन्तं. दिस्वान एतदवोचुं – ‘‘के च मुण्डका समणका, के च सभाधम्मं जानिस्सन्ती’’ति? अथ खो भगवा खोमदुस्सके ब्राह्मणगहपतिके गाथाय अज्झभासि –

‘‘नेसा सभा यत्थ न सन्ति सन्तो,

सन्तो न ते ये न वदन्ति धम्मं;

रागञ्च दोसञ्च पहाय मोहं,

धम्मं वदन्ता च भवन्ति सन्तो’’ति.

एवं वुत्ते, खोमदुस्सका ब्राह्मणगहपतिका भगवन्तं एतदवोचुं – ‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम, अभिक्कन्तं, भो गोतम; सेय्यथापि, भो गोतम, निक्कुज्जितं वा उक्कुज्जेय्य, पटिच्छन्नं वा विवरेय्य, मूळ्हस्स वा मग्गं आचिक्खेय्य, अन्धकारे वा तेलपज्जोतं धारेय्य – चक्खुमन्तो रूपानि दक्खन्तीति, एवमेवं भोता गोतमेन अनेकपरियायेन धम्मो पकासितो. एते मयं भवन्तं गोतमं सरणं गच्छाम धम्मञ्च भिक्खुसङ्घञ्च. उपासके नो भवं गोतमो धारेतु अज्जतग्गे पाणुपेते सरणं गते’’ति.

उपासकवग्गो दुतियो.

तस्सुद्दानं –

कसि उदयो देवहितो, अञ्ञतरमहासालं;

मानथद्धं पच्चनीकं, नवकम्मिककट्ठहारं;

मातुपोसकं भिक्खको, सङ्गारवो च खोमदुस्सेन द्वादसाति.

ब्राह्मणसंयुत्तं समत्तं.