३. अन्धकविन्दसुत्तं

१८४. एकं समयं भगवा मागधेसु विहरति अन्धकविन्दे. तेन खो पन समयेन भगवा रत्तन्धकारतिमिसायं अब्भोकासे निसिन्नो होति, देवो च एकमेकं फुसायति. अथ खो ब्रह्मा सहम्पति अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णो केवलकप्पं अन्धकविन्दं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठासि. एकमन्तं ठितो खो ब्रह्मा सहम्पति भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –

‘‘सेवेथ पन्तानि सेनासनानि,

चरेय्य संयोजनविप्पमोक्खा;

सचे रतिं नाधिगच्छेय्य तत्थ,

सङ्घे वसे रक्खितत्तो सतीमा.

‘‘कुलाकुलं पिण्डिकाय चरन्तो,

इन्द्रियगुत्तो निपको सतीमा;

सेवेथ पन्तानि सेनासनानि,

भया पमुत्तो अभये विमुत्तो.

‘‘यत्थ भेरवा सरीसपा [सिरिं सपा (सी. स्या. कं. पी.)],

विज्जु सञ्चरति थनयति देवो;

अन्धकारतिमिसाय रत्तिया,

निसीदि तत्थ भिक्खु विगतलोमहंसो.

‘‘इदञ्हि जातु मे दिट्ठं, नयिदं इतिहीतिहं;

एकस्मिं ब्रह्मचरियस्मिं, सहस्सं मच्चुहायिनं.

‘‘भिय्यो [भीयो (सी. स्या. कं. पी.)] पञ्चसता सेक्खा, दसा च दसधा दस;

सब्बे सोतसमापन्ना, अतिरच्छानगामिनो.

‘‘अथायं [अत्थायं-इतिपि दी. नि. २.२९०] इतरा पजा, पुञ्ञभागाति मे मनो;

सङ्खातुं नोपि सक्कोमि, मुसावादस्स ओत्तप’’न्ति [ओत्तपेति (सी. स्या. कं. पी.), ओत्तप्पेति (क.)].