८. पिण्डसुत्तं
१५४. एकं समयं भगवा मगधेसु विहरति पञ्चसालायं ब्राह्मणगामे. तेन खो पन समयेन पञ्चसालायं ब्राह्मणगामे कुमारिकानं पाहुनकानि भवन्ति. अथ खो भगवा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय पञ्चसालं ब्राह्मणगामं पिण्डाय पाविसि. तेन खो पन समयेन पञ्चसालेय्यका ब्राह्मणगहपतिका मारेन पापिमता अन्वाविट्ठा भवन्ति – मा समणो गोतमो पिण्डमलत्थाति.
अथ खो भगवा यथाधोतेन पत्तेन पञ्चसालं ब्राह्मणगामं पिण्डाय पाविसि तथाधोतेन [यथाधोतेन (?)] पत्तेन पटिक्कमि. अथ खो मारो पापिमा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अपि त्वं, समण, पिण्डमलत्था’’ति? ‘‘तथा नु त्वं, पापिम, अकासि यथाहं पिण्डं न लभेय्य’’न्ति. ‘‘तेन हि, भन्ते, भगवा दुतियम्पि पञ्चसालं ब्राह्मणगामं पिण्डाय पविसतु. तथाहं करिस्सामि यथा भगवा पिण्डं लच्छती’’ति.
‘‘अपुञ्ञं पसवि मारो, आसज्ज नं तथागतं;
किं नु मञ्ञसि पापिम, न मे पापं विपच्चति.
‘‘सुसुखं वत जीवाम, येसं नो नत्थि किञ्चनं;
पीतिभक्खा भविस्साम, देवा आभस्सरा यथा’’ति.
अथ खो मारो पापिमा ‘‘जानाति मं भगवा, जानाति मं सुगतो’’ति दुक्खी दुम्मनो तत्थेवन्तरधायीति.