६. पत्तसुत्तं

१५२. सावत्थिनिदानं. तेन खो पन समयेन भगवा पञ्चन्नं उपादानक्खन्धानं उपादाय भिक्खूनं धम्मिया कथाय सन्दस्सेति समादपेति [समादापेति (?)] समुत्तेजेति सम्पहंसेति. ते च भिक्खू अट्ठिं कत्वा [अट्ठिकत्वा (सी. स्या. कं. पी.)] मनसि कत्वा सब्बचेतसा [सब्बचेतसो (सी. स्या. कं. पी.), सब्बं चेतसा (क.)] समन्नाहरित्वा ओहितसोता धम्मं सुणन्ति.

अथ खो मारस्स पापिमतो एतदहोसि – ‘‘अयं खो समणो गोतमो पञ्चन्नं उपादानक्खन्धानं उपादाय भिक्खूनं धम्मिया कथाय सन्दस्सेति समादपेति समुत्तेजेति सम्पहंसेति. ते च भिक्खू अट्ठिं कत्वा मनसि कत्वा सब्बचेतसा समन्नाहरित्वा ओहितसोता धम्मं सुणन्ति. यंनूनाहं येन समणो गोतमो तेनुपसङ्कमेय्यं विचक्खुकम्माया’’ति.

तेन खो पन समयेन सम्बहुला पत्ता अब्भोकासे निक्खित्ता होन्ति. अथ खो मारो पापिमा बलीबद्दवण्णं अभिनिम्मिनित्वा येन ते पत्ता तेनुपसङ्कमि. अथ खो अञ्ञतरो भिक्खु अञ्ञतरं भिक्खुं एतदवोच – ‘‘भिक्खु, भिक्खु, एसो बलीबद्दो पत्ते भिन्देय्या’’ति. एवं वुत्ते भगवा तं भिक्खुं एतदवोच – ‘‘न सो, भिक्खु, बलीबद्दो. मारो एसो पापिमा तुम्हाकं विचक्खुकम्माय आगतो’’ति. अथ खो भगवा ‘‘मारो अयं पापिमा’’ इति विदित्वा मारं पापिमन्तं गाथाय अज्झभासि –

‘‘रूपं वेदयितं सञ्ञा, विञ्ञाणं यञ्च सङ्खतं;

नेसोहमस्मि नेतं मे, एवं तत्थ विरज्जति.

‘‘एवं विरत्तं खेमत्तं, सब्बसंयोजनातिगं;

अन्वेसं सब्बट्ठानेसु, मारसेनापि नाज्झगा’’ति.

अथ खो मारो पापिमा…पे… तत्थेवन्तरधायीति.