१०. रज्जसुत्तं

१५६. एकं समयं भगवा कोसलेसु विहरति हिमवन्तपदेसे [हिमवन्तपस्से (सी.)] अरञ्ञकुटिकायं. अथ खो भगवतो रहोगतस्स पटिसल्लीनस्स एवं चेतसो परिवितक्को उदपादि – ‘‘सक्का नु खो रज्जं कारेतुं अहनं अघातयं अजिनं अजापयं असोचं असोचापयं धम्मेना’’ति?

अथ खो मारो पापिमा भगवतो चेतसा चेतोपरिवितक्कमञ्ञाय येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं एतदवोच – ‘‘कारेतु, भन्ते, भगवा रज्जं, कारेतु, सुगतो, रज्जं अहनं अघातयं अजिनं अजापयं असोचं असोचापयं धम्मेना’’ति. ‘‘किं पन मे त्वं, पापिम, पस्ससि यं मं त्वं एवं वदेसि – ‘कारेतु, भन्ते, भगवा रज्जं, कारेतु सुगतो, रज्जं अहनं अघातयं अजिनं अजापयं असोचं असोचापयं धम्मेना’’’ति? ‘‘भगवता खो, भन्ते, चत्तारो इद्धिपादा भाविता बहुलीकता यानीकता वत्थुकता अनुट्ठिता परिचिता सुसमारद्धा. आकङ्खमानो च, भन्ते, भगवा हिमवन्तं पब्बतराजं सुवण्णं त्वेव अधिमुच्चेय्य सुवण्णञ्च पनस्सा’’ति [सुवण्णपब्बतस्साति (सी. स्या. कं.), सुवण्णञ्च पब्बतस्साति (पी.)].

‘‘पब्बतस्स सुवण्णस्स, जातरूपस्स केवलो;

द्वित्ताव नालमेकस्स, इति विद्वा समञ्चरे.

‘‘यो दुक्खमद्दक्खि यतोनिदानं,

कामेसु सो जन्तु कथं नमेय्य;

उपधिं विदित्वा सङ्गोति लोके,

तस्सेव जन्तु विनयाय सिक्खे’’ति.

अथ खो मारो पापिमा ‘‘जानाति मं भगवा, जानाति मं सुगतो’’ति दुक्खी दुम्मनो तत्थेवन्तरधायीति.

दुतियो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

पासाणो सीहो सकलिकं [सक्खलिकं (क.)], पतिरूपञ्च मानसं;

पत्तं आयतनं पिण्डं, कस्सकं रज्जेन ते दसाति.