१०. दुतियआयुसुत्तं

१४६. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. तत्र खो भगवा…पे… एतदवोच –

‘‘अप्पमिदं, भिक्खवे, मनुस्सानं आयु. गमनीयो सम्परायो, कत्तब्बं कुसलं, चरितब्बं ब्रह्मचरियं. नत्थि जातस्स अमरणं. यो, भिक्खवे, चिरं जीवति, सो वस्ससतं अप्पं वा भिय्यो’’ति.

अथ खो मारो पापिमा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –

‘‘नाच्चयन्ति अहोरत्ता, जीवितं नूपरुज्झति;

आयु अनुपरियायति, मच्चानं नेमीव रथकुब्बर’’न्ति.

‘‘अच्चयन्ति अहोरत्ता, जीवितं उपरुज्झति;

आयु खीयति मच्चानं, कुन्नदीनंव ओदक’’न्ति.

अथ खो मारो पापिमा ‘‘जानाति मं भगवा, जानाति मं सुगतो’’ति दुक्खी दुम्मनो तत्थेवन्तरधायीति.

पठमो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

तपोकम्मञ्च नागो च, सुभं पासेन ते दुवे;

सप्पो सुपति नन्दनं, आयुना अपरे दुवेति.