६. मल्लिकासुत्तं

१२७. सावत्थिनिदानं. अथ खो राजा पसेनदि कोसलो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. अथ खो अञ्ञतरो पुरिसो येन राजा पसेनदि कोसलो तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा रञ्ञो पसेनदिस्स कोसलस्स उपकण्णके आरोचेसि – ‘‘मल्लिका, देव, देवी धीतरं विजाता’’ति. एवं वुत्ते, राजा पसेनदि कोसलो अनत्तमनो अहोसि.

अथ खो भगवा राजानं पसेनदिं कोसलं अनत्तमनतं विदित्वा तायं वेलायं इमा गाथायो अभासि –

‘‘इत्थीपि हि एकच्चिया, सेय्या पोस जनाधिप;

मेधाविनी सीलवती, सस्सुदेवा पतिब्बता.

‘‘तस्सा यो जायति पोसो, सूरो होति दिसम्पति;

तादिसा सुभगिया [सुभरियापुत्तो (क.)] पुत्तो, रज्जम्पि अनुसासती’’ति.