३. दोणपाकसुत्तं

१२४. सावत्थिनिदानं. तेन खो पन समयेन राजा पसेनदि कोसलो दोणपाककुरं [दोणपाकसुदं (सी.), दोणपाकं सुदं (पी.)] भुञ्जति. अथ खो राजा पसेनदि कोसलो भुत्तावी महस्सासी येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि.

अथ खो भगवा राजानं पसेनदिं कोसलं भुत्ताविं महस्सासिं विदित्वा तायं वेलायं इमं गाथं अभासि –

‘‘मनुजस्स सदा सतीमतो,

मत्तं जानतो लद्धभोजने;

तनुकस्स [तनु तस्स (सी. पी.)] भवन्ति वेदना,

सणिकं जीरति आयुपालय’’न्ति.

तेन खो पन समयेन सुदस्सनो माणवो रञ्ञो पसेनदिस्स कोसलस्स पिट्ठितो ठितो होति. अथ खो राजा पसेनदि कोसलो सुदस्सनं माणवं आमन्तेसि – ‘‘एहि त्वं, तात सुदस्सन, भगवतो सन्तिके इमं गाथं परियापुणित्वा मम भत्ताभिहारे (भत्ताभिहारे) [( ) सी. स्या. कं. पी. पोत्थकेसु नत्थि] भास. अहञ्च ते देवसिकं कहापणसतं (कहापणसतं) [( ) सी. स्या. कं. पोत्थकेसु नत्थि] निच्चं भिक्खं पवत्तयिस्सामी’’ति. ‘‘एवं देवा’’ति खो सुदस्सनो माणवो रञ्ञो पसेनदिस्स कोसलस्स पटिस्सुत्वा भगवतो सन्तिके इमं गाथं परियापुणित्वा रञ्ञो पसेनदिस्स कोसलस्स भत्ताभिहारे सुदं भासति –

‘‘मनुजस्स सदा सतीमतो,

मत्तं जानतो लद्धभोजने;

तनुकस्स भवन्ति वेदना,

सणिकं जीरति आयुपालय’’न्ति.

अथ खो राजा पसेनदि कोसलो अनुपुब्बेन नाळिकोदनपरमताय [नाळिकोदनमत्ताय (क.)] सण्ठासि. अथ खो राजा पसेनदि कोसलो अपरेन समयेन सुसल्लिखितगत्तो पाणिना गत्तानि अनुमज्जन्तो तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि – ‘‘उभयेन वत मं सो भगवा अत्थेन अनुकम्पि – दिट्ठधम्मिकेन चेव अत्थेन सम्परायिकेन चा’’ति.