९. यञ्ञसुत्तं

१२०. सावत्थिनिदानं. तेन खो पन समयेन रञ्ञो पसेनदिस्स कोसलस्स महायञ्ञो पच्चुपट्ठितो होति, पञ्च च उसभसतानि पञ्च च वच्छतरसतानि पञ्च च वच्छतरिसतानि पञ्च च अजसतानि पञ्च च उरब्भसतानि थूणूपनीतानि होन्ति यञ्ञत्थाय. येपिस्स ते होन्ति दासाति वा पेस्साति वा कम्मकराति वा, तेपि दण्डतज्जिता भयतज्जिता अस्सुमुखा रुदमाना परिकम्मानि करोन्ति.

अथ खो सम्बहुला भिक्खू पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय सावत्थिं पिण्डाय पविसिंसु. सावत्थियं पिण्डाय चरित्वा पच्छाभत्तं पिण्डपातपटिक्कन्ता येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदिंसु. एकमन्तं निसिन्नो खो ते भिक्खू भगवन्तं एतदवोचुं – ‘‘इध, भन्ते, रञ्ञो पसेनदिस्स कोसलस्स महायञ्ञो पच्चुपट्ठितो होति, पञ्च च उसभसतानि पञ्च च वच्छतरसतानि पञ्च च वच्छतरिसतानि पञ्च च अजसतानि पञ्च च उरब्भसतानि थूणूपनीतानि होन्ति यञ्ञत्थाय. येपिस्स ते होन्ति दासाति वा पेस्साति वा कम्मकराति वा, तेपि दण्डतज्जिता भयतज्जिता अस्सुमुखा रुदमाना परिकम्मानि करोन्ती’’ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमा गाथायो अभासि –

‘‘अस्समेधं पुरिसमेधं, सम्मापासं वाजपेय्यं निरग्गळ्हं;

महायञ्ञा महारम्भा [वाजपेय्युं; निरग्गळं महारम्भा (क.)], न ते होन्ति महप्फला.

‘‘अजेळका च गावो च, विविधा यत्थ हञ्ञरे;

न तं सम्मग्गता यञ्ञं, उपयन्ति महेसिनो.

‘‘ये च यञ्ञा निरारम्भा, यजन्ति अनुकुलं सदा;

अजेळका च गावो च, विविधा नेत्थ हञ्ञरे;

एतं सम्मग्गता यञ्ञं, उपयन्ति महेसिनो.

‘‘एतं यजेथ मेधावी, एसो यञ्ञो महप्फलो;

एतञ्हि यजमानस्स, सेय्यो होति न पापियो;

यञ्ञो च विपुलो होति, पसीदन्ति च देवता’’ति.