७. अड्डकरणसुत्तं

११८. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं निसिन्नो खो राजा पसेनदि कोसलो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘इधाहं, भन्ते, अड्डकरणे [अत्थकरणे (सी. स्या. कं. पी.)] निसिन्नो पस्सामि खत्तियमहासालेपि ब्राह्मणमहासालेपि गहपतिमहासालेपि अड्ढे महद्धने महाभोगे पहूतजातरूपरजते पहूतवित्तूपकरणे पहूतधनधञ्ञे कामहेतु कामनिदानं कामाधिकरणं सम्पजानमुसा भासन्ते. तस्स मय्हं, भन्ते, एतदहोसि – ‘अलं दानि मे अड्डकरणेन, भद्रमुखो दानि अड्डकरणेन पञ्ञायिस्सती’’’ति.

‘‘(एवमेतं, महाराज, एवमेतं महाराज!) [( ) सी. पी. पोत्थकेसु नत्थि] येपि ते, महाराज, खत्तियमहासाला ब्राह्मणमहासाला गहपतिमहासाला अड्ढा महद्धना महाभोगा पहूतजातरूपरजता पहूतवित्तूपकरणा पहूतधनधञ्ञा कामहेतु कामनिदानं कामाधिकरणं सम्पजानमुसा भासन्ति; तेसं तं भविस्सति दीघरत्तं अहिताय दुक्खाया’’ति. इदमवोच…पे…

‘‘सारत्ता कामभोगेसु, गिद्धा कामेसु मुच्छिता;

अतिसारं न बुज्झन्ति, मच्छा खिप्पंव ओड्डितं;

पच्छासं कटुकं होति, विपाको हिस्स पापको’’ति.