५. जन्तुसुत्तं

१०६. एवं मे सुतं – एकं समयं सम्बहुला भिक्खू, कोसलेसु विहरन्ति हिमवन्तपस्से अरञ्ञकुटिकाय उद्धता उन्नळा चपला मुखरा विकिण्णवाचा मुट्ठस्सतिनो असम्पजाना असमाहिता विब्भन्तचित्ता पाकतिन्द्रिया.

अथ खो जन्तु देवपुत्तो तदहुपोसथे पन्नरसे येन ते भिक्खू तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा ते भिक्खू गाथाहि अज्झभासि –

‘‘सुखजीविनो पुरे आसुं, भिक्खू गोतमसावका;

अनिच्छा पिण्डमेसना [पिण्डमेसाना (?)], अनिच्छा सयनासनं;

लोके अनिच्चतं ञत्वा, दुक्खस्सन्तं अकंसु ते.

‘‘दुप्पोसं कत्वा अत्तानं, गामे गामणिका विय;

भुत्वा भुत्वा निपज्जन्ति, परागारेसु मुच्छिता.

‘‘सङ्घस्स अञ्जलिं कत्वा, इधेकच्चे वदामहं [वन्दामहं (क.)];

अपविद्धा अनाथा ते, यथा पेता तथेव ते [तथेव च (सी.)].

‘‘ये खो पमत्ता विहरन्ति, ते मे सन्धाय भासितं;

ये अप्पमत्ता विहरन्ति, नमो तेसं करोमह’’न्ति.