२. खेमसुत्तं
१०३. एकमन्तं ठितो खो खेमो देवपुत्तो भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –
‘‘चरन्ति बाला दुम्मेधा, अमित्तेनेव अत्तना;
करोन्ता पापकं कम्मं, यं होति कटुकप्फलं.
‘‘न तं कम्मं कतं साधु, यं कत्वा अनुतप्पति;
यस्स अस्सुमुखो रोदं, विपाकं पटिसेवति.
‘‘तञ्च कम्मं कतं साधु, यं कत्वा नानुतप्पति;
यस्स पतीतो सुमनो, विपाकं पटिसेवति.
‘‘पटिकच्चेव [पटिगच्चेव (सी.)] तं कयिरा, यं जञ्ञा हितमत्तनो;
न साकटिकचिन्ताय, मन्ता धीरो परक्कमे.
‘‘यथा साकटिको मट्ठं [पन्थं (सी.), पसत्थं (स्या. कं.)], समं हित्वा महापथं;
विसमं मग्गमारुय्ह, अक्खच्छिन्नोव झायति.
‘‘एवं धम्मा अपक्कम्म, अधम्ममनुवत्तिय;
मन्दो मच्चुमुखं पत्तो, अक्खच्छिन्नोव झायती’’ति.