२. खेमसुत्तं

१०३. एकमन्तं ठितो खो खेमो देवपुत्तो भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –

‘‘चरन्ति बाला दुम्मेधा, अमित्तेनेव अत्तना;

करोन्ता पापकं कम्मं, यं होति कटुकप्फलं.

‘‘न तं कम्मं कतं साधु, यं कत्वा अनुतप्पति;

यस्स अस्सुमुखो रोदं, विपाकं पटिसेवति.

‘‘तञ्च कम्मं कतं साधु, यं कत्वा नानुतप्पति;

यस्स पतीतो सुमनो, विपाकं पटिसेवति.

‘‘पटिकच्चेव [पटिगच्चेव (सी.)] तं कयिरा, यं जञ्ञा हितमत्तनो;

न साकटिकचिन्ताय, मन्ता धीरो परक्कमे.

‘‘यथा साकटिको मट्ठं [पन्थं (सी.), पसत्थं (स्या. कं.)], समं हित्वा महापथं;

विसमं मग्गमारुय्ह, अक्खच्छिन्नोव झायति.

‘‘एवं धम्मा अपक्कम्म, अधम्ममनुवत्तिय;

मन्दो मच्चुमुखं पत्तो, अक्खच्छिन्नोव झायती’’ति.