१०. नानातित्थियसावकसुत्तं

१११. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. अथ खो सम्बहुला नानातित्थियसावका देवपुत्ता असमो च सहलि [सहली (सी. स्या. कं. पी.)] च नीको [निङ्को (सी. पी.), निको (स्या. कं.)] च आकोटको च वेगब्भरि च [वेटम्बरी च (सी. स्या. कं. पी.)] माणवगामियो च अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णा केवलकप्पं वेळुवनं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठंसु. एकमन्तं ठितो खो असमो देवपुत्तो पूरणं कस्सपं आरब्भ भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘इध छिन्दितमारिते, हतजानीसु कस्सपो;

न पापं समनुपस्सति, पुञ्ञं वा पन अत्तनो;

स वे विस्सासमाचिक्खि, सत्था अरहति मानन’’न्ति.

अथ खो सहलि देवपुत्तो मक्खलिं गोसालं आरब्भ भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘तपोजिगुच्छाय सुसंवुतत्तो,

वाचं पहाय कलहं जनेन;

समोसवज्जा विरतो सच्चवादी,

न हि नून तादिसं करोति [न ह नुन तादी पकरोति (सी. स्या. कं.)] पाप’’न्ति.

अथ खो नीको देवपुत्तो निगण्ठं नाटपुत्तं [नाथपुत्तं (सी.)] आरब्भ भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘जेगुच्छी निपको भिक्खु, चातुयामसुसंवुतो;

दिट्ठं सुतञ्च आचिक्खं, न हि नून किब्बिसी सिया’’ति.

अथ खो आकोटको देवपुत्तो नानातित्थिये आरब्भ भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘पकुधको कातियानो निगण्ठो,

ये चापिमे मक्खलिपूरणासे;

गणस्स सत्थारो सामञ्ञप्पत्ता,

न हि नून ते सप्पुरिसेहि दूरे’’ति.

अथ खो वेगब्भरि देवपुत्तो आकोटकं देवपुत्तं गाथाय पच्चभासि –

‘‘सहाचरितेन [सहारवेनापि (क. सी.), सगारवेनापि (पी.)] छवो सिगालो [सिङ्गालो (क.)],

न कोत्थुको सीहसमो कदाचि;

नग्गो मुसावादी गणस्स सत्था,

सङ्कस्सराचारो न सतं सरिक्खो’’ति.

अथ खो मारो पापिमा बेगब्भरिं देवपुत्तं अन्वाविसित्वा भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘तपोजिगुच्छाय आयुत्ता, पालयं पविवेकियं;

रूपे च ये निविट्ठासे, देवलोकाभिनन्दिनो;

ते वे सम्मानुसासन्ति, परलोकाय मातिया’’ति.

अथ खो भगवा, ‘मारो अयं पापिमा’ इति विदित्वा, मारं पापिमन्तं गाथाय पच्चभासि –

‘‘ये केचि रूपा इध वा हुरं वा,

ये चन्तलिक्खस्मिं पभासवण्णा;

सब्बेव ते ते नमुचिप्पसत्था,

आमिसंव मच्छानं वधाय खित्ता’’ति.

अथ खो माणवगामियो देवपुत्तो भगवन्तं आरब्भ भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –

‘‘विपुलो राजगहीयानं, गिरिसेट्ठो पवुच्चति;

सेतो हिमवतं सेट्ठो, आदिच्चो अघगामिनं.

‘‘समुद्दो उदधिनं सेट्ठो, नक्खत्तानञ्च चन्दिमा [नक्खत्तानंव चन्दिमा (क.)];

सदेवकस्स लोकस्स, बुद्धो अग्गो पवुच्चती’’ति.

नानातित्थियवग्गो ततियो.

तस्सुद्दानं –

सिवो खेमो च सेरी च, घटी जन्तु च रोहितो;

नन्दो नन्दिविसालो च, सुसिमो नानातित्थियेन ते दसाति.

देवपुत्तसंयुत्तं समत्तं.