५. अक्कोधसुत्तं

२७१. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तत्र खो भगवा भिक्खू…पे… भगवा एतदवोच – ‘‘भूतपुब्बं, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो सुधम्मायं सभायं देवे तावतिंसे अनुनयमानो तायं वेलायं इमं गाथं अभासि –

‘‘मा वो कोधो अज्झभवि, मा च कुज्झित्थ कुज्झतं;

अक्कोधो अविहिंसा च, अरियेसु च पटिपदा [वसती सदा (सी. स्या. कं. पी.)];

अथ पापजनं कोधो, पब्बतोवाभिमद्दती’’ति.

ततियो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

छेत्वा दुब्बण्णियमाया, अच्चयेन अकोधनो;

देसितं बुद्धसेट्ठेन, इदञ्हि सक्कपञ्चकन्ति.

सक्कसंयुत्तं समत्तं.