५. रामणेय्यकसुत्तं

२६१. सावत्थियं जेतवने. अथ खो सक्को देवानमिन्दो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठासि. एकमन्तं ठितो खो सक्को देवानमिन्दो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘किं नु खो, भन्ते, भूमिरामणेय्यक’’न्ति?

‘‘आरामचेत्या वनचेत्या, पोक्खरञ्ञो सुनिम्मिता;

मनुस्सरामणेय्यस्स, कलं नाग्घन्ति सोळसिं.

‘‘गामे वा यदि वारञ्ञे, निन्ने वा यदि वा थले;

यत्थ अरहन्तो विहरन्ति, तं भूमिरामणेय्यक’’न्ति.